Mjegulla - Muza

Ujku ishte duke më pritur. I ulur në mes të kafazit, me sytë e mëdhenj e të qelibartë që më vështronin ngulazi.

Londër, 1880. Klei, trembëdhjetë vjeç, është një mudlark, një prej djelmoshave të shumtë të cilët për të mbijetuar gërmojnë përgjatë brigjeve të lumit Tamiz, në kërkim të objekteve për të shitur. Një ditë, në përpjekjen për t’i shpënë një tufë kartash tarot një fallxhoreje, Klei kapërcen pragun e Cirkut të Mrekullueshëm Smith & Sparrou, i cili mirëpret në kafazet e tij “ujkun e fundit të gjallë të Mbretërisë së Bashkuar”.

Kështu, kur ai ndeshet me atë krijesë me gëzof të argjendtë dhe sy të qelibartë, pothuajse nuk arrin ta besojë. Për atë, që është mësuar t’i kalojë ditët në ajër të pastër, pa asnjë kufizim, pamja e kafshës madhështore të mbyllur në atë kafaz shumë të vogël, viktimë e dhunës së zbutësit mizor Parson, është e padurueshme.

Nga ai çast, diçka ndodh te Klei: nuk ka për të gjetur prehje derisa Mjegulla, kështu e ka quajtur, nuk do të ketë përsëri lirinë e tij.