Shtrati 13

Bukuria e veprave të Petrit Palushit del nga rikrijimi i atij realiteti të trishtë të kohës së komunizmit në romanet e tij. Veprat e tij, po të parafrazojmë kryeveprën e Bodlerit, njëherësh veprën prijatare të poezisë moderne evropiane, janë lule të së keqes, krijime që dalin nga rikrijimi i realitetit të egër komunist, i cili kishte burgosur qenien shqiptare në malet e rrepta të Shqipërisë. Palushi krijon romane moderne duke shfrytëzuar botën e legjendave kuksiane; i lidhur ngushtë me jetën e popullit dhe i lindur në një mjedis realiteti bëhet një me botën e legjendave.

Rëndësia e krijimtarisë së tij qëndron në atë se Palushi, përveç që e kënaq lexuesin me rrëfime interesante, një rendësi tjetër e veçante është se fjalorit shqiptar i dhuron fjalë më shumë, bëhet një lloj fjalëformuesi, përdor fjalë dhe shprehje, duke na dëshmuar që rruga të cilën e kanë trazuar paraardhësit e tij është e ngushtë për të.

Proza e Palushit është në vazhdën e prozës bashkëkohore shqipe, romanet e tij lexohen me një frymë; Petrit Palushin e mban arti i tij, jo patericat e kritikës klanore, ideologjike, partiake apo të klaneve kulturore që janë krijuar në bazë interesin e ngushtë.

Si përfundim, tashmë shkrimtari Petrit Palushi ka krijuar stilin e tij, i cili nuk ka shok në prozën shqipe, ka një stil të vetin duke mos u rrekur ti shkojë pas fill e për pe një shkrimtari të madh, ashtu siç i ka edhe lexuesit e tij, të cilët veprat e tij i lexojnë me endje, në kohen kur letërsia ka gjithnjë e më pak lexues. Nga Kosovare Krasniqi