Puthje te mbetura ne ajer

Në veprën më të re “Puthje të mbetura në ajër”, një vëllim poetik i botuar pak kohë më parë (2017), përshkohen vargje që ngrihen mbi copëza pikëllimesh që mjegullojnë syrin e poetit për të shpërthyer në lot, madje pikërisht në sfidën e fundit përpara dorëzimit, i japin flatra që të ngjitet në majën e kthjelltësisë së shpirtit, megjithëse duket sikur aty: “…nga frika dashuritë kanë vdekur pa lindur,/ dritë dielli kurrë nuk panë në këtë botë,/ ndaj le të duhemi deri në vdekje”. Poeti, jo vetëm në këto vargje, por në çdo poezi shpreh njëfarë gjakimi që derdhet natyrshëm nga shpirti në letër.

Tematikë interesante në trajtesën e poetit është frymëzimi nga pagjumësia që përvidhet si ngacmim i përhershëm lumi kristalor drejt atyre shtigjeve ku nis e soset jeta, por midis këtyre paraleleve lë gjurmët e shumta prej mijëra nuancash.

Atëherë, ndien mall për njerëzit, pragun e vjetër, kujtimet e largëta, fëmijërinë, harmoninë dhe magjepsjen, këtë ritual, pa të cilin nuk shkruhet poezia. Kjo, as që ka ndonjë lidhje me konvencat e mitizuara të jetës, ku individi pushtohet nga fluksi i ndjenjave dhe përsiatjeve, si katarsis…, në poezinë “Të pastrosh shpirtin” (12), ku shkruan: “Pasdite vonë pastroj me vërtik dhomën e shpirtit/ nga inatet, mllefet, dhimbjet, mëritë dhe trishtimet,/ …Ulërijnë në xham mllefet e braktisura të ditës së shkuar…/ Tek-tuk dhembja edhe mbetet edhe e pafshirë mirë…”. Midis këtyre kuptimësive, krijohen ngjeshje tematike të përafërta, ndërlidhëse, tek të cilat ruhet edhe shija estetike.

Vepra “Puthje të mbetura në ajër” është panoramë koloritesh ku shpirti i eksploron mijëra ndjesitë e veta, si ajo “Anija drejt bregut nxiton,/ pasagjer i vetëm i bordit të saj jam unë,/ përmallshëm pres të jem aty”. Në shtresime ndjenjash stinore, të kudondodhura gjenden ëndrrat, ëndrrat e poetit, në gatuar në pafundësi magjish.

Vepra e Odise Plakut, lë mbresën e dhjetëra copëza kujtimesh, nga ato më të bukurat a më të dhimbshmet, por që gjithherë mbeten kujtime të ngritura me ritmet e e jetës e të përshkruara me gjurmët e kohës.