Engjejt ecin zbathur

Poezitë e këtij libri prekin dimensione të ndryshme të ndjenjave, duke i kthyer elementet e natyrës në simbole të ndjenjave të thella njerëzore. Vargjet reflektojnë përballjet e jetës me dhimbjen, ku të gjitha ndjenjat, qoftë frika, trishtimi apo mallëngjimi, gjejnë pasqyrimin e tyre në natyrën e ftohtë të dimrit, vjeshtës apo në vetë peizazhet malore.

Përmes këtij libri, Vladi i jep jetë ndjeshmërisë së saj të veçantë për të mbajtur gjallë kujtimet dhe emocionet më të holla. Poemat si “Qepallat e lisave vdesin” dhe “Zhurma e frikës” përshkruajnë thellësitë e vetmisë dhe frikës, ndërsa të tjera si “Aromë” dhe “Diell Vjeshte” përcjellin ndjesi më të lehta, duke ftuar lexuesin të zhytet në nostalgji dhe meditime të thella.

ËNDËRR KRISTALI

Endem pabesisht në shtigjet e moshuara

që shthuri Penelopa!

Nuk gjej dot asnjë shpresë prej kristali të vyer,

Por copëzat zemërohen në gënjeshtra ëndërrash

Ku përmbyset mbi det flakë e një stuhie.

Jam ajo që ndrydhi zemrën që ndjenja të ushqehej.

Jam dikushi që jetoj në fshehtësinë

 më të ftohtë të ëndërrave.

Jam...

Oh, mos, harrova kush jam...!