Vetja tjeter

Është i mrekullueshëm im shoq, do të thoshte njëra nga gratë. Por kjo s’do të mjaftonte.

Atë natë isha i dehur nga suksesi, dhe kur je i dehur nga suksesi prej mashkulli, po edhe i torturuar nga mosveprimi, nuk vë dot re se ndërkohë morali s’të pengon më. Pastaj në mënyrë fine e të hollë me një sarkazëm të rrallë dhe elegante e pranon që bëhet një provë pa të keq për jetën seksuale të Rexhës, duke dashur të zgjidhet një dilemë e madhe shpirtërore. S’ka si dashuria! Të duket sikur thërrasin pa e shprehur të gjitha personazhet gra të një burri, sikur nënvizon autori me një tallje të përmbajtur.

Gjithkush e kupton. Por s’ka ç’të bëjë. Duket sikur personazhi kryesor bërtet se këto qenkan marrëzi. Si një poshtërsi që lind një sonatë patetike. Ne s’do të jemi më një ditë, pluhur do të bëhemi, po ka për të mbetur arti i shkruar, dokumentimi. Ne jemi mjete të shprehura, shkaku i gjendjes patetike, i sonatës poetike tallëse, si një gjë e harruar po edhe si një sarkazëm dashurore të romanit që merr një gjallëri të rrallë...