Nipi i Wittgensteinit

Të dy burrat gjenden të izoluar në të njëjtin spital, narratori në repartin pulmonar dhe Paul Ëittgenstein në azilin e të sëmurëve mendorë. Që të dy janë të rrënuar nga frika dhe dyshimi në lidhje me natyrën finale të jetës.

Megjithë njohjen e mëparshme, ata vetëm tani arrijnë të ndërtojnë një miqësi të bazuar tek mbështetja e njeri tjetrit dhe tek respekti i dyanshëm që e ndriçon paksa këtë mjedis të zymtë dhe të pashpresë.

Stili i Bernhard mbështetet në përsëritjen mendore të fjalëve dhe ideve, të cilat në origjinal vijnë krejt natyrshëm. Kjo teknikë ka efektin e një kompozimi muzikor që përsërit një temë në variacione të ndryshme, kur përdoret me sukses, si në rastin e këtij romani.

REVIEWS

'Nëse nuk e keni lexuar Thomas Bernhardin atëherë nuk paskeni njohur një prej prirjeve më radikale të letërsisë europiane që pas James Joyce-it'

-Lucy Ellmann

'E dua absolutisht Bernhardin: ai është një nga shkrimtarët më të errët dhe më të këndshëm... Lexim i detyruar për këdo.'

- Karl Ove Knausgaard