Mos me ler te shkoj - botim i ri

Rrëfimtarja e historisë, Keti, sot 31 vjeçe, gjatë fëmijërisë së saj ka jetuar në një shkollë private, një institucion pothuajse historik, të quajtur Heilsham. Në këtë shkollë, fëmijët ndiheshin të mbrojtur nga bota e jashtme dhe rriteshin të bindur se ishin të veçantë dhe se mirëqenia e tyre ishte jetësore për mbarë shoqërinë, pjesë e së cilës do të bëheshin një ditë.

Keti e ka lënë pas prej kohësh fëmijërinë e saj idilike, por kur dy nga shokët e saj të vjetër të Heilshamit shfaqen sërish, ajo lëshohet në rrjedhën e kujtimeve.

Kështu, teksa rizgjohet miqësia e saj me Ruthin, edhe simpatia e saj rinore për Tomin shndërrohet në dashuri. Kujtesa do të luajë një rol kryesor në ballafaqimet dhe peripecitë e dy të dashuruarve, të cilët do të përballen haptazi me të vërtetën dhe fatin e tyre.

Kritika

... këtu shfaqen imazhe të një bukurie të çuditshme dhe një mosrehati ekzistenciale gjithmonë në rritje, që ndikojnë mbi lexuesin edhe shumë kohë pasi e ka mbyllur librin.

- The New York Times Book Review

Kushti paraprak qendror i këtij libri është në thelb i njëjtë me atë të librit që e bëri Ishiguron të famshëm, The Remains of the Day (1989): edhe kur lumturia është përballë teje, ajo është tejet e vështirë për t'u prekur.

...

Ka zgjuarsi në mënyrën se si përmenden “çuditë” dhe zbulimi i ngadaltë i historisë së fshehur është kënaqësia kryesore e librit.

...

Ishiguro nuk shkruan si realist. Ai shkruan si një njeri që luan rolin e një realisti, dhe kjo është arsyeja kryesore e tërheqjes së veçantë që ushtrojnë librat e tij. Në fakt, ai shkruan fabula ironike dhe, nën maskën e tij elegante, i ngjan kryesisht shkrimtarëve si Kafka dhe Beckett. Prandaj dhe proza e tij është gjithmonë pak sa më specifike seç duhet. Ky realizëm duket sikur ndjek rregullat e një manuali: i saktë, tërësor, i vendosur për të mos lënë asgjë pa thënë. E megjithatë efekti është vagëllimthi absurd.

- The New Yorker

Pra, çfarë trajton vërtet “Mos më lër të shkoj”? Ka të bëjë me gërryerjen e vazhdueshme të shpresës. Ka të bëjë me ndrydhjen e asaj që dihet, që në këtë jetë njerëzit e zhgënjejnë vazhdimisht njëri-tjetrin, plaken dhe shkërmoqen. Ka të bëje me faktin që duhet të ruajmë qetësinë, megjithëse ruajtja e qetësisë nuk do të ndryshojë asgjë.

...

Teksa i afrohen zbulimit përfundimtar dhe grotesk të fatit të Ketit, Tomit dhe Ruthit, lexuesit mund ta gjejnë veten të ngarkuar me një energji të pakuptueshme dhe që nuk dinë si ta shfrytëzojnë. “Mos më lër të shkoj” të shtyn të duash të bësh seks, të drogohesh, të vraposh në maratonë, të kërcesh, gjithçka për ta bindur veten se je më i gjallë, më i vendosur, më i vetëdijshëm dhe më i rrezikshëm sesa këto personazhe.

Ky roman i jashtëzakonshëm dhe, sidomos nga fundi, i zgjuar në mënyrë të frikshme... ka të bëje me arsyet pse ne nuk shpërthejmë, pse nuk zgjohemi një ditë dhe dalim në rrugë duke dënesur, pse nuk shkelmojmë e shkatërrojmë gjithçka, duke qenë se tashmë e kemi të qartë, mizorisht, egërsisht, tërësisht të qartë, që jetët tona nuk kanë qenë çfarë mund të kishin qenë.

- The Guardian

Është pothuajse saktësisht një roman mbi njerëzimin: nga se përbëhet, çfarë do të thotë, si mund të nderohet ose të mohohet.

- The Washington Post

Para së gjithash, Ishiguro është poet. Përpikëria në vëzhgimin e shoqërisë, dialogët apo edhe ndërtimi i personazheve nuk janë qëllimi i tij. Në këtë roman, i cili të mashtron sikur është i trishtë, autori e përdor kornizën e fantashkencës për të hedhur dritë mbi jetën e zakonshme njerëzore, shpirtin njerëzor, seksualitetin njerëzor, dashurinë, krijimtarinë dhe pafajësinë e fëmijërisë.

Ai është rrënues me aftësinë e tij për të lënë të kuptohet, plot mirësjellje, se të gjithë ne jemi, në fund të fundit, veç kopje dhe imitues që sillemi teatralisht, duke ndjekur diktimin e televizionit, kinemasë, reklamave apo atyre që janë më të vjetër e më të mirë se ne. Dhe, akoma më e frikshme, është vetëdija që të gjithë ne jemi, deri diku, gurë shahu në lojën e dikujt tjetri, që jetët tona janë të paracaktuara.

- The Independent