Gjysma e qejfit

Një harlisje magjike përmes detajeve, një autopsi e të kaluarës së afërt, e cila, edhe pse e varfër, e vrazhdë, pra, një bukuri që vret me monotoninë e vet, duke kaluar në laboratorin e një artisti, të zbukuron shpirtin dhe të iluminon mendjen. Një aftësi e çuditshme për të përcjellë realitetin e rëndomtë, rutinën e përditshme, pothuaj e paracaktuar nga "ai lart", duke e rimodeluar dhe ofruar te lexuesi si një mozaik ngjarjesh e personazhesh përmes të cilëve lexuesi rinjeh veten dhe kurthin ku e kanë shtënë. Nuk kam lexuar më parë një rrëfim kaq “prozaik” e njëkohësisht kaq fantastik; kaq të pa-anshëm e njëkohësisht kaq personal; aq ironik, sa edhe lirik dhe i dhembshur për jetën dhe fatin e tjetrit. Letërsia e këtij autori nuk ka heronj; as të luftës, as të punës, as të seksit. As vetë nuk bën apo luan heroin. Gjithsesi, nuk e distancon veten nga ata apo ajo që përshkruan; autori është njëri nga personazhet e tij, madje, kryesori, pavarësisht se me emër del vetëm në kopertinë. Çdo lexues i shqipes, pavarësisht se ku ka jetuar apo jeton, nga është apo i kujt është, mund të mos e ketë takuar kurrë autorin, por kur ta lexojë librin e tij, do të thotë: si nuk e mbaj mend që dikur jam njohur me këtë Shkëlqim Çelën. Sa pak shkrimtarë të tillë kemi që nuk shesin, por bëjnë art!