Absurdi

Nuk gjendej thesar më i denjë që të gëzonte e zbukuronte Bujtinën time atë natë. Këtë natë. Këtë natë sbinte natë. Që më gëzonte aq shumë! Varësja e saj te qafa sikur ishte me pjeshkë të thara. Dhe ajo sikur sapo pat bërë banjë me lëng pjeshke. Ajo vazhdonte të më hetonte me ndjeshmëri të hollë gruaje. Afshi i saj i ëmbël në fustan midis kofshëve, gjithashtu më prekte. Dhe sytë i qenë bërë të magjishëm e të ndritshëm. Nata mu bë rrebesh dhe vetja mu duk i pakur si i strukur brenda një mynxyre. Unë jam qyqe në këtë Bujtinë shkretane. Dhe kjo nuse qëndron si në një përrallë me të thëna misterioze. Rri që të më zhysë mua në një agoni të frikshme?! Por ajo mi nguli sytë dhe u ul. Krejt padashje, vështrimi, im mbeti te pulpët pa çarape..., te shalët dhe, befas, u ndjeva hiperaktiv. Qesh trazuar keqazi. Atëkohë tmerri dhe mrekullia ishin bashkë: tërë ngurrimë. Unë e njoh se cila është Feja ime: adhurimi i Njeriut, i Diellit, i Natyrës, gjithashtu. Adhurimi i Gjësë së gjallë. I Ujit, i yjeve. Dashuria. Poezia. Sytë vizitonin këmbët e gjata të bëshme të saj. Pulpët dhe gjunjët. Kofshët me lëkurë të ngjeshur dhe mishra të gjallë. Nga nënbarku, nga shalët lëshohej aromë e ngrohtë që po më hynte kudo. Edhe te syri i seksit. Ajo ishte e lyer me diell dhe Te Bujtina shpërndahej begatia. Në tërë honërinë e shpirtit tim, trupi i saj, gjinjtë, gusha, buzët vazhdonin të spërkateshin me pluhur yjesh e cicërima e gurgu-llima. E polen shpresërie. Tërë kjo gëzimëri, ja! Ajo përtypte diell. Dhe u bë më epshore. Sensualiteti është tejet i lakmueshëm për mua. Lëngu i trupit tim është i mbushur me sensualitet. Ajo është e aftë për dashuri të madhe.