Antrakti suedez

Atë e kishte shpëtuar malli për vendlindjen. Veç kjo s’mund të harrohej. Edhe kur ai, autori i romanit “Antrakti suedez” dhe i legjendës së mërgimit, do të shkruante se koha do ta kish harruar me siguri, që i pat dhënë një krijim të paharruar, duke ruajtur në shpirt portretin në vaj të dhimbjes, të cilën ai do ta vinte në murin përballë shtratit. Lufta e motiveve, vendimi, kujtimi i momenteve më të bukura të jetë, gdhendja e personazheve... Gjithçka. Sa bukur që tingëllonte. Ai nuk do ta dërgonte kund portretin e brendshëm që e sakaton po edhe e rigjeneron njeriun, po ja që, fare papritur, pa lajmëruar ndokënd, ngjitet lart dhe hyn në dhomën e torturave shpirtërore, mes kumteve të llojllojshme, të gjata, të shëndetshme, me atë hirin e gjuhës së tij tërë mistikë fytyre, që e bën atë të duket e fshehtë, turbulluese. Ajo gjuhë e lënë pas në këtë roman të habit pa masë, sidomos kur të shfaqet ashtu intriguese, përplot sarkazëm, ngacmuese e trallisëse, sepse ajo, si askush tjetër,  di të ngjallë aq ankth e madhështi.