Poezi, Fernando Pessoa

AH, NJI SONET...

Zemra ime asht nji admiral çmendurak

që braktisi profesjonin detar

e që rrin tue e kujtue pak nga pak

në shtëpi tue ecë, tue ecë tasheparë...

N’vajtje-ardhje (vetë unë jam ecejak

mbi kët’ karrige; veç shêj imagjinar)

deti i braktisun qëndron në flakë

në muskujt e lodhun e pushimtarë.

Asht nostalgjia ndër kambë e ndër kra’

asht nostalgjia n’trunin e shpërndamë

asht zemrimi i madh ardhë lodhjet sa s’ka.

Por – kjo asht e bukur – buronte thellë zemrës

kur flisja... e ku dreqin tashti jam

me admiralin në vend të ndjenjës?...

***

Jo, nuk asht lodhje...

Asht nji masë përhitjet

që më futet në këtë soj mendimi,

asht nji e diel e rrokullisun

nga ndjenja,

nji ditë festive kalue në humnerë...

Jo, lodhje nuk asht...

Asht fakti që unë ekzistoj

e po ashtu dhe bota,

me krejt çka përmban,

me krejt çka në të shpjegohet

dhe në fund asht e njejta gja, variant në nji kopje.

Jo. Lodhje pse?

Asht nji ndijim abstrakt

i jetës konkrete –

diçka si nji britmë

për me u lëshue,

diçka si nji angështí

për me e vuejtë,

ose me e vuejtë krejtsisht,

ose me e vuejtë si...

Po, ose me e vuejtë si...

Pikërisht kjo, si...

Si çka?...

Po ta dija, nuk do të ishte tek unë kjo lodhje e rreme.

(Ah, të verbët që këndojnë në rrugë,

ajo organo ambulante e jashtëzakonshme

asht kitara e njenit, dhe viola e tjetrit dhe zani i asaj!)

Sepse ndigjoj, shoh.

Rrëfej: asht lodhje!...