Antipoezi

Gazmend Krasniqi është ndër poetët më të rëndësishëm të ditëve tona, autor i disa vëllimeve me poezi, i botuar në disa antologji dhe revista letrare në SHBA, Belgjikë, Francë, Gjermani, Zvicër, Austri, Itali, Hungari, Irlandë, Finlandë, Maqedoni, Malin e Zi, etj.

POEZIA

Poezia është dita kur, i vogël, mora

pushkën dhe qëllova njerëzit nga dritarja,

dita kur i preva kokën mbretit dhe josha

një grua, dita kur mësova se duhet lexuar

me sytë e të vdekurve, se, mbi të gjitha,

është e papërdorshme, se duart që përkëdhelin,

duhet të dinë ta mirëpresin dhe t’ çajnë barkun,

kur vë në gjumë një lumë që s’ishte

dhe ndan ujërat e vet nga të tjerët, kur ngre

një prani të qëndrueshme, reale sa shtiza

e çastit të ngulur në brinjë, dhe – priva

vendimtare – del shetitje me të, te realja

e fakteve, jo e sendeve.

VLERËSIME PËR AUTORIN

“Qëndron në krye të valës së re poetike”

Jehona (Shkup)

“Një nga poetët kyç të poezisë së re shqipe

“Fjala” (Tiranë)

Me poezitë e tij koncize, të pasura me refleksione dhe aspak vanitoze, G.K. bën pjesë në zyrat më të rëndësishëm të lirikës bashkëkohore shqipe

(transcriptrevieeu.eu – botimi gjermanisht)

Shënime për një kohë letrare

Nga Gazmend Krasniqi

Se cila qe pamja e letërsisë që zhvillohej në Shqipëri para viteve ’90, na mjafton të kujtojmë parullën e kohës se një shkrimtar “duhet të kuptohet nga i gjithë populli”, e cila shoqërohej gjithmonë me emrat e caktuar. Vetë Kadareja do ta gjente kohën për t’u shprehur për atë situatë, kur do të thoshte në bisedat me Alain Bosquet: në vendet e Lindjes komuniste poezia ka shërbyer shpesh për të mbuluar gropat dhe djerrinat e letërsisë. Titujt e shumtë të librave, tirazhet, festivalet, çmimet, recitimet publike etj., bënin pjesë më shumë se proza në festën e zhurmshme të diktaturës. Ju e dini se me poezinë mund të bëhen spekulimet më të mëdha. Në poezi mungesa e talentit mund të fshihet më lehtë sesa në prozë ose në dramë. Çdo tyryfyl mund të mbrojë sajesën e tij poetike, domethënë kotninë e vet me “individualitetin poetik”.

Më kujtohet se e kisha lexuar dhe rilexuar botimin Antologji e poezisë franceze (1983), që kishte dalë në pikën më të vdekur për mendimin letrar shqiptar, derisa arrita në përfundimin se ishin dëmtuar (nuk e kam fjalën për autorët e ndaluar) edhe përkthimet: ai libër nuk më shërbente dhe ia fala një dashamirësi të këtij arti, pak më i ri në moshë. Kohë më vonë, pas rropatjesh të panumërta për të kuptuar natyrën e poezisë, u pendova për atë veprim, sepse u kujtova të kem edhe një herë në dorë dy përkthimet e vetme të Poradecit në atë vëllim: poezia Mulliri e belgut Verharen dhe Mesditë e Charles Leconte de Lisle.

Për përgjigjen e pyetjes se çfarë përfaqësonte përkthimi i kësaj të fundit për sistemin letrar të kohës, duhet të rikujtojmë pak prej saj:

Artikullin e plotë e gjeni tek linku Këtu