Une jam dashnorja

Emri: Elira                                                               

Mbiemri: Anonim

Mosha: 32 vjeç

Vendlindja: Tiranë

Statusi Civil: Dashnore

Unë jam një tablo mbushur me ngjyra. Me ngjyra bazë dhe ato të përftuara. Jam tabloja gjigante shumë dimensionale e pikturuar nga vetë unë.

Jam një mish-mash ngjyrash të ndezura ose të vrara, të cilat të perziera bashkë, formojnë shpirtin tim.

Jam ajo vjollca pastel, pa shkëlqim, pa nuance, por plot dritë kur e prekin rrezet e diellit. E here-herë jam roza pastel, ajo roza mat, si e mëndafshtë, e lehtë që rri derdhur, ajo jam unë.

Jam tingull kitareje, ajo do-ja e fortë, e hera herës ajo re-ja e vakët nën gishtat e kryqëzuar të një muzikanti. Jam violinë, nga ato klasiket që luajnë simfoni. Jam pianoforte, do – re – mi-ja e saj, jam unë.

Ai kalliri i grurit që kur piqet varet e pret ta shkulin nga rrënjët për t’u kthyer sërisht në një tjetër formë të dobishme.

Jam pemë, pemë e mbushur me lule të vogla qershie. Një tufë bar ose një mjergull e dendur mbi shkëmbinj.

Jam një digë turfulluese. Një urë mbi një lumë. Një valë në liqen, një ujvarë e fshehtë. Jam aroma e livandos. Jam ngjyra e jargavanit.

Ah, unë jam një tempull, një tempull i lashtë lutjesh, një tempull plot me qirinj e zëra që kërkojnë e kërkojnë, luten e luten. Jam rrugë pa fund, ose, ose një shtëpizë e braktisur barinjsh në një livadh diku në mes të botës.

Një mesazh në shishe jam unë! Këmbana e një Kishe, zëri lutës i një Hoxhe mbi një minare Xhamie. E ndonjëherë jam një lotus ose një zambak liqeni. Një gur i lëmuar në një rrugë me kalldrëm. Jam një trëndafil ngjyrë pudre mbi tastieren e një pianoforte. E keni parasysh se si duket rruga në një pyll bambush? Ajo jam unë! Jam një rrugë lidhëse. Një majë mali me dëborë të përhershme. Shkuma e një dallge deti. Unë jam Elira!