Zgjimi i tokes

Zgjimi i tokës është gjithashtu edhe një portret i mrekullueshëm i gruas: Ingeri është arsyeja e jetës së Isakut, por, njëkohësisht, edhe ajo çka e kërcënon më shumë. Ingeri është parimi i sfidës: asaj i duhet t’i jetojë të gjitha jetët e mundshme para se të rikthehet sërish tek ai, Isaku, që nuk ndryshon kurrë. Ingeri ka udhëtuar në det, ka jetuar në qytet: tani është në shtëpinë e saj. Bota është e madhe, gumëzhin prej qenieve. Ingeri në këtë gumëzhimë, nuk është veçse një qenie njerëzore mes shumë të tjerave, të panumërta. Ja ku po bie dhe nata!

Fragment nga libri:

Shtegun e gjatë, të gjatë, mes kënetave dhe pyjeve - kush e ka shkelur para të gjithëve? Burri, një qenie njerëzore, që erdhi këtu i pari. Nuk kishte asnjë shteg para se ai të vinte në këto vise. Më pas, ndonjë kafshë, duke ndjekur gjurmët e zbehta, në shkurrishte dhe këneta, i thelloi ato edhe më tepër. E pas tyre disa laponë, duke kërkuar udhën e drerëve, ndoqën shtegun dhe morën rrugën nga fusha në fushë, në kërkim të drerëve. Kështu u krijua rruga përmes Almeningut të madh, kjo tokë e pafundme, që nuk i përkiste askujt, kjo tokë e pazot.

Burri erdhi, duke ecur drejt veriut. Mbante një thes, thesin e tij të parë, ku kishte ushqim dhe disa pajisje. Ishte i fortë dhe me pamje të ashpër, me mjekër të kuqërremtë dhe plagë të vogla në fytyrë dhe duar; shenja të plagëve të vjetra - dëshmitare të punës apo përleshjeve? Ndoshta burri kishte qenë në burg dhe po kërkonte një vend për t’u fshehur; apo ndoshta ishte një filozof, në kërkim të paqes: sidoqoftë kështu erdhi, qenia njerëzore, mes kësaj vetmie të madhe.