Homo Ludens - Njeriu lojcak

Teza kryesore e veprës është që, gjithë ajo çfarë njohim si kulturë, si institucione, si zakone dhe aspirata të shoqërisë njerëzore, e kanë origjinën tek "elementi lojë", apo nevoja universale e qenieve njerëzore për të luajtur.

Thënë ndryshe: sipas Huizingës, gjithë çfarë njerëzit e konsiderojnë serioze, i ka rrënjët tek loja; dhe duke qenë se serioziteti i lojës është konvencial (përcaktohet si pjesë e një marrëveshjeje dhe nuk është i vetëkuptueshëm), libri vë në dyshim themelet e seriozitetit të veprimtarisë njerëzore.

Përgjatë gjithë parashtrimit të argumentave kapitull pas kapitulli, duket se autori sugjeron se ky është thelbi i natyrës njerëzore, se njeriu është parasëgjithash një qenie estetike, i interesuar më së pari për garën dhe spektaklin, sesa për të vërtetën dhe të mirën.

Ndërkohë, kapitulli i fundit ështeë një apel drejtuar perëndimit, sesi për të shpëtuar nga rënia, atij do t'i duhet të kontrollojë dhe balancojë pikërisht këtë strukturim estetik të veprimtarisë njerëzore.